Termasuk hari ni, dua hari dah
aku mata kau berair….huaaaaaa!!! aku nak balik rumah. Aku rindu rumahku yang
tak cantik tu. Aku rindu rumahku yang sunyi tu. Aku rindu dengan bebudak yang
berlagak sudah besar2 tu. Aku rindu orang tua aku. Aku rindu nenek aku tapi tak
berapa sangat la (bertuah punya cucu)…..haaaaaa..menyampahnya. aku call orang
tu aku call orang ni. Tapi semua pun tak layanL. Semua
sibuk. Kau tahu tadi aku call umi, aku cakap kalau depa semua sibuk, aku nak
balik dengan bas. Berani ke tak tu hal kedua yang penting aku balik.. umi pun
cepat2 balas, “eh..jangan lah macam tu. Nanti umi call m. ja or ayah pih, tanya
dorang free tak. Eh…sabar sabar jangan marah-marah”. Hihihi..cakap lah umi tak
bagi naik bas.L
Sudahnya, aku memang tak dapat
balik minggu ni.L
Makanya, berlakulah adegan sedu-sedan bagai ditinggalkan kekasih. Nak-nak duk
sorang-sorang, maunya aku tak “buat”. Tengah syok merembeskan mutiara suci
sambil baca Quran (tak leh bla kot). umi call. Hadoi! Potong line la. Umi
tanya, kenapa slow je suara? Jangan lah nangis2. Hah! Aku pun apa lagi.
Merengek2 nak balik. Sungguh tak malu kan????
Aku masih tak percaya adegen
tadi. Badan kembang pun masih nak nangis2 ngan mak lagi…tetiba aku teringat
pasal sesuatu yang amat memalukan. Yah! Aku tanpa segan silu menangis depan
roommate aku sambil bercakap dengan umi dalam telefon..semuanya gara2 kelas
bahasa Arab 2. Tak nak ingat!! Benci!L